کمی خصوصی
كتاب " جاودانه هاي خليل جبران " رو از روي ميز برمي دارم و بازش مي كنم . بالاي صفحه اولش با خودكار آبي نوشته شده :
بنام خداوند آيينه ها
براي زهراي مهربانم
آه !شيشه پنجره را باران شست
از دل من اما چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟
پر مرغان نگاهم را باران شست
از دل من اما چه كسي نقش تو را خواهد شست ؟
پايينش هم امضا شده و نام نرگس و تاريخ زيرش نوشته شده . نرگس رو " نرگسي " صدا مي كردم و توي ذهنم هست كه نرگسي كتاب " ايمونولوژي ابوالعباس " رو اون موقع خونده بود كه من با همه جسارتم توي خوندن كتاباي قلمبه سلمبه هنوزم كه هنوزه اين كتابو نخوندم .البته " ايمونولوژي رويت" روخريدم و خوندم اما جرات نكردم به " ابوالعباس" نزديك بشم .ناخودآگاه مي رم توي سالهاي قبل و خاطرات اون روزها، بچه هاي پرشور و شيطون خوابگاه كه خودم هم دست كمي ازشون نداشتم . يادمه" معصوم "( معصومه ) يه روز كه وارد اتاق شدم بهم گفت :« از پايين پله ها كه بالامياي بايد سر به سر بچه ها بذاري ؟ » ومن با كمال پررويي بهش گفتم :« همينه ديگه ! خودت وقتي مي گي پاشو بيا دلمون تنگ شده من چي كار كنم ؟!»
عكس خيابان دانشگاه رو كه " عاطي " ( عاطفه جون ) توي وبلاگش زده جلو چشمم مياد و بوي بارون رو توي اين روزهاي گرم تابستون حس مي كنم . استاداي خوب گروه رو يكي يكي توي ذهنم قطار مي كنم . الهام همكلاسي اصفهانيم كه مدام اذيتش مي كردم و با لهجه اصفهاني حرسشو در مي آوردم . آرزو كه جزوه هاي قشنگش اينترنشنل شده بود ميون بچه ها و بالاي جزوه ها هم جاي پاي صحبتهاي بين كلاسي ما بود و من هميشه دغدغه اينو داشتم كه آرزو اينقدر بالاي جزوه هاش ننويسه چون اونا رو به بقيه مي داد و اونها هم مجبور بودن حرفاي ما رو بخونن !
يادش بخير ...
يه نوشته آدمو به كجاها كه نمي بره ...!
خورشیدهای هر انسان به تعداد روزهایی است که به شب می رساند.