روحم مرا موعظه كرد ونشانم داد كه نه از كوتاهترين آ دمها بلند ترم و نه از غول ترينشان كوچكتر .
پيش از آنكه روحم مرا موعظه كند، انسانيت را دو گانه مي پنداشتم: يكي ضعيف بود كه برايش دل مي سوزاندم و ديگري قوي،كه يا پيرويش مي كردم
يا در برابرش مي ايستادم و به مبارزه اش مي طلبيدم.
اما اكنون دريافته ام كه من هر دوي آنهايم و از همان عناصر ساخته شده ام
خاستگاه من، خاستگاه آنهاست، وجدان من وجدان آنها، مبارزه من، مبارزه آنهاست و سلوك من،سلوك آنها.
اگر آنها گناه كنند،من نيز گناهكارم. اگر آنها توفيق يابند،من نيز در افتخار آن
شريكم. اگر آنها برخيزند، من نيز با آنها به پا مي خيزم. اگرآنها دچار رخوت وكاهلي شوند، من نيز در سكون و رخوتشان سهيمم.